Friday, December 31, 2010

అందమయిన అమ్మాయిలు హయబుసల్లాంటి వారు ...

అందమయిన అమ్మాయిలు హయబుసల్లాంటి వారు ... ఇంజెన్ కెపాసిటి ఎక్కువ, పవర్ ఎక్కువ, రిక్వైర్మెంట్స్ ఎక్కువ, కొనాలంటే డబ్బులు ఎక్కువ, పైగా మన రోడ్ల మీద నడవడం కష్టమే.  

అమ్మాయికి కొంచం డబ్బులుండి, అందం ఉండి,  కొంచం చదువుకొంటే హయబుస లా తయారవుతుంది ... నాలాంటి సామాన్యుడికి దక్కించుకోవడం కష్టమే ... మధ్యలో ఈ కేస్ట్ ఒకటి ... ఏది తక్కువ, ఏది ఎక్కువ అన్న విషయం పక్కన పెడితే,  తక్కువ అబ్బాయిని ఎక్కువ అమ్మాయి ఇష్టపడదు,  ఎక్కువ అబ్బాయినీ ఇష్టపడదు ...  [ నిజమే, అందరు అమ్మాయిలు ఒకలా ఉండరు .... ],  పైగా జీతం ఎక్కువ ఉండాలంట ... ఇప్పుడు మరీ అంత ఎక్కువ కాకపోయినా, ముందు ముందు పెరుగుతుంది కదా ...

ఇంతకీ విషయం ఏమిటీ అంటే ఒక మాట్రిమోనియల్ సైట్ లో  ఒక చందమామ ను చూసాను ... మెయిల్ కొట్టాను ... ఒక మూడు రోజుల తరువాత డిక్లైన్ చేసింది ... ఆ కళ్ళు మాత్రం అద్భుతం ... నాకు దక్కలేదు కదా అందుకే ఈ ఏడుపు ... నా మిత్రుడు ఒకడు వాళ్ళ ఆఫీసు లో ఒక అమ్మాయికి ప్రపోజ్ చేసాడు ... చాలా మంచోడు ... ఆ అమ్మాయి కేస్ట్ ను  కారణం గా చూపించి కుదరదు అని చెప్పింది ... కేవలం కేస్ట్ కారణంగా  ఇలా చేయడం ఎందుకో బాలేదు కదా !!!
Continue Reading →

Saturday, December 18, 2010

యెర్ర బస్సు ...

యెర్రని దుమ్మును రేపుకుంటూ ఆ ఊరికి ఉన్న ఒకే ఒక్క బస్సు ఆగింది ... ఆందోళనకారులు నాలుగు బస్సులను దహనం చేసారు ... రేపటి నుండి ఆటో యూనియన్ల ఆందోళన - ఎక్కువ సర్వీసులను నడపాలని ఆర్.టీ.సి నిర్ణయించింది ... ఏంట్రా యెర్ర బస్సు ఎక్కి వచ్చేసావా ??? ... నాకు తెలిసి ఇలా పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్ట్ లో ఆర్.టీ.సి కి ఉన్న స్థానం చిన్నది కాదు అని నా అభిప్రాయం ...


ఈ మధ్య తణుకు నుండి రావులపాలెం వెళ్ళేటప్పుడు ఆర్.టీ.సి బస్సు ఎక్కాం బావ, నేను ... 'జల్' తుఫాను వల్ల విపరీతం గా వర్షం కురుస్తుంది ... బస్సు లోపలకు, అద్దాలను దాటి చినుకులు పడుతున్నాయి. సీట్ల నిండా నీరే ... బావ ఆర్.టీ.సి ను తిట్టాడు ... నాన్న గత పాతిక సంవత్సరాలుగా ఆర్.టీ.సి లో పని చేస్తుండడం వలనో, ఆ కారణం చేత చిన్నప్పటి నుండి ఎక్కువగా బస్సులలో తిరగడం వల్ల అయితేనేమి ఆర్.టీ.సి బస్సులంటే నాకు ఎందుకో అదో ఇష్టం ... బావ అలా అనడం తో నాకు బాధగా అనిపించింది ...


ఏ.పీ.ఎస్.ఆర్.టీ.సి - ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ. మిగతా స్టేట్స్ లో బస్సులు ఎలా ఉంటాయో తెలియదు కాని, మన బస్సులు బావుంటాయి, మంచి కండిషన్ లో ఉంటాయి అని నా అభిప్రాయం. దాదాపు ఇరవై వేల బస్సులతో గిన్నిస్ బుక్ లోకి కూడా ఎక్కింది. కాని, అదేంటో  ఎప్పుడు చూసినా బస్సుల లోంచి వేలాడుతూ ఉంటారు. అసలు ఎవరూ వాళ్ళ ఊరికి వెళ్ళేటప్పుడు ఆర్.టీ.సి ను ఇష్టపడతారని నేను అనుకోను. నిజమే, టీ.వి లు ఉండవు, ఉన్నా పని చేయవు. ప్రతి డిపో లోను ఆపుతాడు. పన్నెండు గంటల ప్రయాణం పదిహేను గంటలు పడుతుంది. సరే, దూర ప్రయాణాల సంగతి వదిలేద్దాం. ప్రైవేటు బస్సులు బావుంటాయి అని పోగిడేస్తాం గాని, వాళ్ళు నడుపుతుంది లాభాల కోసమే గాని సేవ చేయడానికి కాదు కదా. మన రాష్ట్రం లో ఇన్ని వేళ పల్లెలు ఉన్నాయి. దాదాపు ప్రతి చోటకు బస్సులు నడుపుతుంది ఆర్.టీ.సి నే కదా. జనంతో బస్సు నిండినా, నిండకపోయినా బస్సు నడుస్తుంది కదా.


నిజమే, ప్రైవేటు బస్సులతో పోటీ పడాలంటే ఇంకా బాగా పని చేయాలి. బస్సులను మంచి కండిషన్ లో ఉంచాలి, టైము కు గమ్యం చేర్చాలి, ఇలా ఎప్పుడు జరుగుతుంది ?? నేను కూడా మా ఇంటికి వెళ్ళాలంటే ప్రైవేటు బస్సులోనే వెళ్తాను ...
Continue Reading →

ఒక అమ్మాయి - రెండు బొట్టు బిళ్ళల కథ ...

అమ్మాయీ లేదు,  కథ లేదు గాని చిన్న విషయమే.  చాలా కాలం గా  గమనిస్తున్న విషయం.  అదేంటో అమ్మాయిలు రెండు బొట్టులు పెట్టుకుంటే అందంగా కనిపిస్తారు.  అందమయిన అమ్మాయిలు ఇంకా అందంగా కనిపిస్తారు.  మామూలుగా కన్నా అందంగా కనిపిస్తారు. రెడీమేడ్ బొట్టు బిళ్ళలు కాకుండా, కుంకుమ వాడతారు అనుకుంటాను. జనరల్ గా గుడి కి వెళ్ళినపుడు ఇలా జరుగుతుందేమో.  గుడికి వెళ్లేముందు తల స్నానం చేసి చక్కగా తయారవుతారు కదా.  అంటే బావుంటారు. ఆ అందానికి,  ఈ అందం ఇంకొంచం అందం తెస్తుందేమో ...
Continue Reading →

వెన్నెల్లో ఆడపిల్లా ...

ఇప్పటివరకూ యండమూరి వీరేంద్రనాథ్  రాసిన వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల గురించి వినడమే గాని,  స్టోరి తెలియదు.  అప్పుడెప్పుడో వచ్చిన శ్రీకాంత్ 'హలో ... ఐ లవ్ యు '  ఈ నవల ఆధారం గా వచ్చిన సినిమా అని తెలిసినా, చూడలేదు.  సాయి కిషోర్  చెప్పాడు ... హీరో చెస్ ప్లేయర్ అని,  ఒక పోటీ లో  కళ్ళకు గంటలు కట్టుకుని గెలుస్తాడని,  అందుకు హీరోయినే హెల్ప్ చేస్తుంది అని ... నేను అదే క్లైమాక్స్ అనుకున్నాను ... వాడు గెలుస్తాడు,  పెళ్లి చేసేసుకుంటారు ... హ్యాపీ ఎండింగ్ అనుకున్నాను ... కాని నవల కొని చదివిన తరువాత గుండె పట్టేసింది ... అరరే అనిపించింది ... చిన్నప్పటి నుండి నాకు ట్రాజెడీ సినిమా లు నచ్చవు ... చదివేసిన చాలా సేపటి వరకూ ఏదో బాధ నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంది ... బహుశా ఈ నవల చదివిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఇలానే అనిపిస్తుందేమో ... చివరి వరకూ ఆమెను చూడడు,  చనిపోయిన తరువాత కూడా చూడడు ... ఇలా ఎందుకు జరిగింది ... హాయి గా  ఆమెకు క్యూర్ అయిపోయి పెళ్లి చేసేసుకుంటే యెంత బావుండును అనిపిస్తుంది ... కాని,  అది అలా ఉండడం వలనే ఇప్పటివరకూ గుర్తు ఉందేమో ... అసలు ఆమె గురించి చెప్పడం అద్భుతం ... చదువుతుంటే కళ్ళ ముందే కదిలింది ...
Continue Reading →

Saturday, November 27, 2010

స్నేహమేరా జీవితం ...

నేను టెన్త్ చదివి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయిపోతుంది.  మా క్లాసు లో డెబ్బయి, ఎనబై మంది ఉండేవాళ్ళం. అందులో ఒక యాబై మంది అబ్బాయిలే.  చాలా మందిని చూసి ఇంత కాలం అయిపోతుంది.  దాదాపు అందరికీ పెళ్ళిళ్ళు అయిపోయాయి, పిల్లలు కూడా.
   
ఇంత కాలానికి అందరం మళ్లీ కలుసుకున్నాం.  రోజంతా మాటల తోనే సరిపోయింది.  మా వాళ్ళందరూ మా ఊరి లోనే ఉంటారు. రోజూ చూసుకుంటూనే ఉంటారు. వాళ్లకు ఇలా కలుసుకోవడం అంత గొప్పగా అనిపించకపోవచ్చు.  కాని నాకు మాత్రం భలే మజా ను ఇచ్చింది.
 
Continue Reading →

నా లైఫ్ లో పౌర్ణమి ఎప్పుడు వస్తుంది బాబోయ్ ???

 ఇంకో ఆరు నెలల్లో ఇరవై తొమ్మిది లోకి అడుగు పెడతాను, ఆ తరువాత ఇంకో సంవత్సరం పొతే  ముప్పై లోకి జంప్ చేస్తాను.  ఇప్పటికీ పెళ్లి కాలేదు.  అయ్యో !!!  అమ్మ, నాన్నలతో సహా అందరూ నాకు శత్రువులలా కనిపిస్తున్నారు వాళ్ళ ప్రవర్తన చూస్తుంటే.  నాన్నకు తూర్పు వైపు సంబంధాలు ఇష్టం ఉండవట (తూర్పు అంటే శ్రీకాకుళం, వైజాగ్, విజయనగరం).  అమ్మ ఏమో అమ్మాయిని చూసే భాద్యత  అత్తా వాళ్లకు ఇచ్చేసింది, నా గురించి పట్టించుకోవడం మానేసింది.  బావ ఏమో నీ పెళ్లి జూన్ లో కాకపొతే,  గ్రహాలను బాగా అబ్జర్వ్ చేసి ఇంకెప్పుడు అవుతుందో చెబుతాను అంటున్నాడు.  హేమ ఏమో కాకినాడ లో మంచి సంబంధం ఉంది అంటుంది గాని,  ఆ అమ్మాయి ఫోటో మాత్రం పంపించడం లేదు.  పద్మ పిన్ని, లలితక్క వాళ్లకు  మా అత్తా వాళ్ళు చూసే సంబంధం ఇష్టం ఉండదు. వాళ్ళు వైజాగ్ లో సత్యం పని చేసే అమ్మాయిని చూసారంట.  మరి ఫోటో పంపించొచ్చు కదా, మర్చిపోయారు.

ఇలా ప్రతి ఒక్కరు నా జీవితం తో  ఫుట్ బాల్ ఆడుకుంటున్నారు.  చందమామ ఎప్పుడు దొరుకుతుంది,  ఎప్పుడు మాట్లాడుతాను,  ఎప్పుడు పెళ్లి చేసుకుంటాను.  ఆ పెళ్లి సంబంధాలు చూసే ఆయన ఏమో నాలుగు సంబంధాలు ఉన్నాయి అని నాలుగూ వారాలు గా చెప్తున్నాడు. మరి ఫోటోస్ పంపించొచ్చు కదా ??? 

నా చందమామ ను పట్టుకోవడానికి ముందు యెంత మందికి చూడాలో ?  నన్ను ఎంతమంది  తన్నుతారో ??? నేను యెంత మందిని తన్నుతానో ?   ఆకాశం వైపు చూడడం తప్ప ఏమి చేయలేను !!!  వీళ్ళందరూ  చంద్రుడిని మింగేస్తున్న రాహువులా, కేతువులా కనిపిస్తున్నారు నాకు !!!

అసలే దేశం లో  అమ్మాయిలు తగ్గిపోతున్నారట.  పోటీ ఎక్కువ ఉంటుంది.  మరి నేను కండిషన్స్ ఏమన్నా పెట్టానా ???  కట్నం ఏమన్నా అడిగానా ??  పెద్ద చదువులు కావాలి అన్నానా ??  కొంచం పొడుగ్గా,  కొంచం అందంగా ఉండాలి అన్నాను.  అంతే  కదా !!!  వీళ్ళందరికీ అమ్మాయి నచ్చాలి,  అమ్మాయి అమ్మ, బాబులు నచ్చాలి,  వాళ్ళ బ్యాక్ గ్రౌండ్ నచ్చాలి,  ఇంకా కట్నాలు,  కేస్ట్ లు నచ్చాలి.  అన్నింటి  కన్నా క్లిష్టమయినది పెళ్లి అనిపిస్తుంది దేవుడా ...
Continue Reading →

Thursday, October 28, 2010

మాచవరం కొదమ సింహం

పూణే నుండి హైదరాబాద్ వస్తున్నపుడు  బస్సు లో 'ఆవకాయ్ బిర్యాని' మూవీ వేసాడు. పూర్తిగా చూడలేదు గాని బాలేదు అనిపించింది.  ఇలా బస్సు లో వస్తున్నపుడు మంచి సినిమాలు వెయ్యకపోతే నాకు చిర్రెత్తుకొస్తుంది. అదేంటో నాకు డబ్బులు పెట్టి  హాలులో చూసిన సినిమా కన్నా,  ఇంటికి వెళ్తున్నపుడు  బస్సు లో వేసిన సినిమా చూస్తుంటే భలే గా ఉంటుంది.  అది అప్పటివరకూ నేను చూడని సినిమా అయి ఉండి,  మంచి సినిమా అయితే మరీను... 

చిన్నప్పుడు  వినాయక చవితికి, దసరాకు,  సంక్రాంతికి  చాలా బాగుండేది.  రోడ్డు మీద తెర కట్టి,  ప్రొజెక్టర్ తో  మంచి, మంచి సినిమా లు వేసేవారు మా ఊరిలో.  రాత్రి  ఎనిమిది అయ్యేటప్పటికి  మాంచి సందడిగా ఉండేది.  గోనె సంచులు పట్టుకుని  పరుగెత్తేవాళ్ళం.  తెర కు రెండు వైపులా జనమే.  ఏమేమి చూసానో గుర్తు లేదు కాని,  'రాజ కోట  రహస్యం', 'వేటగాడు' చూసినట్లు గుర్తు.  మళ్లీ ఆ రోజులు ఎప్పుడు వస్తాయో అనిపిస్తుంది.








మా ఊరిలో సినిమా హాలు లేదు.  ప్రక్కనే ఉన్న రామచంద్రపురం గాని,  మాచవరం గాని వెళ్ళాలి.  అపుడు చూసిన సినిమా నే 'కొదమ సింహం'. మా ఊరి నుండి  మాచవరం ఒక నాలుగు కిలోమీటర్ లు ఉంటుందేమో.  కాలువ గట్టు మీద నుండి అలా నడుచుకుంటూ  మా చిన్నాన్న,  నేను, మా కజిన్స్  అందరం కలసి ఉదయం పన్నెండు కల్లా  హాలు దగ్గరకు చేరుకున్నాం.  అప్పుడు చావు కబురు చల్లగా తెలిసింది.  మార్నింగ్ షో  లేదు అని.   మళ్లీ ఆ గట్టు వెంబడే  ఇంటికి వచ్చి  అన్నం తిని మళ్లీ  బయలుదేరాం.  ఇసుక లో  కుర్చీలు వేసి కూర్చోబెట్టారు.  అయితేనేం,  సినిమా బావుంది.

Continue Reading →

Saturday, October 23, 2010

ఓ, సచిన్ ఇక్కడకు వెళ్లేవాడా !!

ఇంతకు ముందు పేపర్లో చాలా సార్లు చదివాను. సచిన్  ఫ్యామిలీ తో కలసి లోనావ్లా వెళ్ళాడు అని.  అది పూణే కు దగ్గర అని తెలుసు కాని, మరీ ఇంత దగ్గర అని తెలియదు, అంటే జస్ట్  నలబై కిలోమీటర్ లు మాత్రమే.  ఆఫీస్ పని మీద రెండు వారాలు పూణే లో ఉండాల్సి వచ్చింది.  అప్పుడు వెళ్ళాను ఇక్కడకు.  చాలా మంది చెప్పారు చాలా బావుంటుంది అని. వెళ్ళిన తరువాతే తెలిసింది ఇంత బావుంటుంది అని.

బైక్ మీద వెళ్ళాం.  అప్పుడు తీసాను ఈ ఫోటోలు.

















ఈ ప్లేసు ను  "Lion 's  point " అంటారట.  ఇక్కడ నుండి చూస్తే అల్లంత దూరాన అంతా  ఆకాశమే కనిపిస్తూ ఉంటుంది.  ఇక్కడకు రావడానికి మంచి టైం జూలై, ఆగస్ట్ అట. ఎందుకంటే  వర్షం లో  అద్బుతం గా ఉంటుందట.  కళ్ళు మూసుకుని ఒక్క  క్షణం  ఊహించుకున్నాను -  ఆకాశం నుండి అంత నీరు ఆ లోయలలోకి కురుస్తుంటే .... వచ్చే సంవత్సరం వెళ్ళాలి ....















Continue Reading →

మిమ్మల్ని ముద్దు పెట్టుకోవచ్చా ???

అవి నేను అమెరికాలో ఉన్న రోజులు. ఒక హోటల్ లో ఉండేవాడిని. అదేంటో అక్కడ ఎక్కడ చూసినా మెక్సికన్ లే కనిపిస్తూ ఉంటారు - ఫ్రెష్ ఫార్మ్స్ లో చూసినా, మా హోటల్ లో రూమ్స్ క్లీన్ చేసే వారిని చూసినా, మెకానిక్ షెడ్ కు వెళ్ళినా. తరువాత తెలిసింది, మెక్సికో అమెరికా ప్రక్కనే కాబట్టి, వీళ్ళు అంతా ఇక్కడకు వలస వచ్చేస్తూ ఉంటారని. మా హోటల్ లో రూంని వారానికి ఒక్కరోజు క్లీన్ చేస్తారు. ఒక ఐదుగురు టీం ఉండేది. నేను గమనించింది ఏమిటి అంటే చాలామంది పొట్టిగా, లావుగా, ఉంటారు అని. ఈ ఐదుగురు లో నలుగురు కూడా సేమ్ బాచ్ కు చెందిన వారు. కాని మిగిలిన ఒక అమ్మాయి మాత్రం కాదు. తనను అక్కడకు వెళ్ళిన మూడు నెలల తరువాత చూసాను. లిఫ్ట్ కోసం వెయిట్ చేస్తుంటే అటువైపు వెళుతుంటే ... చూసింది. 'హాయ్' అన్నాను. తిరిగి హాయ్ చెప్పింది. అప్పుడు అబ్సర్వ్ చేసాను. తను మిగతా వాళ్ళ లా కాదు. పొడుగ్గా, మరీ లావు, సన్నం కాకుండా, యెర్ర గా ఉంది. ఎరుపు అంటే ఎరుపు కాదు ... యాపిల్ కలర్. అయ్యా బాబోయ్, ఇంత అందం గా ఉందేంటిరా అనుకున్నాను. ఇక అప్పటి నుండి, తనను బాగా చూడడం మొదలెట్టాను.

ఒక రోజు మళ్లీ కనిపించింది. ఈ సారి, నీ పేరేంటి అని అడిగా. "లుపీత" అని చెప్పింది. అర్థం కాలేదు. 'సారీ' అన్నాను. మళ్లీ చెప్పింది. 'లుపీతా' అని. అర్థం కాలే. ఆఫీసు కు వెళ్ళిన వెంటనే గూగుల్ ఓపెన్ చేసి, మీనింగ్ వెతికాను. పూర్తిగా అర్థం కాలేదు కాని, మదర్ మేరి కు సంబంధించినది అని తెలిసింది. ఓకే, ఈ సారి తను కనిపిస్తే, తనను ఆశ్చర్య పరిచేలా, స్పానిష్ లో పలకరిద్దాం అని చెప్పి, స్పానిష్ చెప్పే సైట్స్ ఓపెన్ చేసి రోజు డైలీ వాడే వాక్యాలు ఏమిటా అని వెతకడం మొదలెట్టాను. తను కొన్ని రోజులు కనిపించలేదు కాని నా ఈ ఎక్సర్సైజ్ మాత్రం కొన్ని రోజులు సాగింది. రోజు నేను ఉదయం ఎనిమిది కే వెళ్లి, సాయంత్రం వచ్చే వాళ్ళం. తను ఎనిమిది తరువాత వచ్చి, మధ్యాహ్నం వెళ్ళిపోయేది. శని వారాలు పని ఏమి లేకపోయినా హోటల్ లో అటు, ఇటు తిరుగుతూ ఉండేవాడిని, తను కనిపిస్తుందేమోనని.

అటువంటి ఎదురుచూపుల కాలం లో, ఒక రోజు ... అయ్యో ... ఒకరోజు జరిగిందా సంఘటన. బయట నుండి వస్తుంటే ... రిసెప్షన్ లో ఎవరో మెరుస్తూ కనిపించారు. ఎవరీ మెరుపు తీగ అని చూస్తే, తనే. బ్లాక్ కలర్ టీ షార్ట్ వేసుకుని, జీన్స్ వేసుకుని, మతి పోయేలా ఉంది. కలర్ ఉన్నవాళ్ళు, బ్లాక్ కలర్ లో అందంగా కనపడతారు అనుకుంటాను. పైకి వెళ్ళి వచ్చేటప్పటికి కనిపించలేదు. అడిగితే ఏదో రూం లో ఉంది అని తెలిసింది. వెళ్ళాను. అప్పుడు గాని నేను ఆలోచించలేదు. నేను ఎందుకు ఇలా తిరుగుతున్నాను. వెళ్ళి ఏమి చేస్తాను. ఏమో నాకే తెలియదు !! వెళ్ళాను. ద్వారం తెరచియే ఉన్నది. చేతులు కట్టుకుని, డోర్ మీద వాలి ఒక పోజ్ ఇస్తూ, తనను చూస్తూ నిల్చున్నాను. తను కొంతసేపటికి గాని నన్ను గమనించలేదు. "ఏమి కావాలి" అని అడిగింది. నాకు అప్పటివరకూ చదివిన స్పానిష్ పదాలు, వాక్యాలు గుర్తుకు రాలేదు. ఏమి మాట్లాడాలో తెలియలేదు. "ఏమి లేదు, నీతో కొంచం మాట్లాడాలి" అన్నాను. "ఏమిటి" అంది. "నీకు పెళ్లి అయిందా" అని అడిగాను. కాని ఈ ప్రశ్న ఎందుకు అడిగానో నాకే తెలియదు. ఒక వేళ, అవ్వకపోతే ఏం చేసే వాడినో నాకు తెలియదు. "అయింది" అని చెప్పింది. అరరే, అనుకుని, బై చెప్పి వచ్చేసాను.

తప్పో, ఒప్పో నాకు తెలియదు కాని ఆ అమ్మాయిని గట్టిగా పట్టుకుని, ముద్దు పెట్టేసుకోవాలి అనిపించేది. అప్పటి నుండి అప్పుడపుడూ కనిపించేది కాని, అలా చూస్తూ ఉండిపోయే వాడిని, పలకరించడం మానేసి ...
Continue Reading →

భూపతి పాలెం కథలు ...

ఒక రోజు మా బావ ఉదయాన్నే కాఫీ తాగుతూ ఏదో ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు.  అపుడు నేను ఏంటి రా అని చెప్పి తన ఆలోచనలను దొంగిలించాను.  వాటిని చూస్తే అపుడు తెలిసింది తను చదువుకున్న రోజుల గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు అని.  అవి ఇలా ఉన్నాయి ...

అవి నేను భూపతిపాలెంలో చదువుతున్న రోజులు. అక్కడ ఎ.పీ గురుకుల స్కూల్ ఉంది. దీని గురించి కొంత - రాజు గారు అని ఉండేవారు. రెండవ ప్రపంచ యుద్ద సమయం లో నేతాజీ సుబాష్ చంద్ర బోస్ కు పర్సనల్ డాక్టర్ గా ఉన్నారు. తరువాత, రాజమండ్రి వచ్చి ఇక్కడ వారికి ఏమి అన్నా చేద్దాం అని స్కూల్ పెట్టారు. ప్రభుత్వం దానిని గురుకుల స్కూల్ గా చేసింది. ఆంధ్ర పదేశ్ కో ఉన్న గురుకుల స్కూళ్ళు అన్నిటిలో ఇది టాప్. అటువంటి చోట చదవడం నా అదృష్టం గా ఫీల్ అవుతుంటాను అపుడపుడు.

భూపతిపాలెం రాజమండ్రి దగ్గర ఉన్న ఏజెన్సీ లో ఉంటుంది. స్కూల్ చుట్టూ దట్టమయిన అడవులు. కొంచం దూరం గా పిల్లలు, టీచర్లు, వంట వాడు, బార్బర్ వీళ్ళందరూ ఉండడానికి హాస్టల్. విశాలమయిన, ఒక చివర నుండి చూస్తే రెండవ చివర కనిపించనంత పెద్ద ప్లే గ్రౌండ్. అపుడపుడూ పిల్లలను పలకరించడానికి వచ్చే ఎలుగు బంట్లు, పాములు, ఇతర అడవి జంతువులూ. ఇదీ స్కూల్ పరిచయం.  ప్రకృతి ఒడి లో నేర్చుకున్న పాఠాలు, ఆడిన ఆటలు, ఆ పరిసరాలు ఇప్పటికీ కళ్ళ ముందు కదులుతూ ఉన్నాయి. ఒక రావి చెట్టు ఉండేది. ప్రతీ వారం తెలుగు పీరియడ్ లో క్లాసు అందరం దాని దగ్గర చేరేవాళ్ళం. ఎవరో ఒక కవినో, రచయిత నో తీసుకుని వాళ్ళ గురించి, వాళ్ళ వర్క్ గురించి చెప్పాలి. కవితలు అల్లాలి.

మా పీ.డి. ఉండేవాడు. మహా చండశాసనుడు. ఆయన ఇంటి ముందు ఒక సైజు లో కొబ్బరి చెట్టు ఉండేది. మరీ అంత ఎత్తు కాదు గాని, ఒక మోస్తరుగా, నిండు కాయలతో బరువుగా ఉండేది. మా క్లాసు లో ఉన్న ముగ్గురు ఆకతాయి ల కళ్ళు వాటి మీద పడ్డాయి. ఒక రోజు అర్ద రాత్రి ముహూర్తం పెట్టారు. చుట్టూ చీకటి. లైట్ లు లేవు. అడవి జంతువుల ఆరుపులు. ముగ్గురూ చెట్టు దగ్గరకు చేరారు. మాంచి దిట్టం గా ఉన్నోడు చెట్టెక్కాడు. ఇంకొంచం పైకి ... అందడం లేదు. చివరి కంటా ఎక్కేసాడు. సరిగా కాయలు దించే వేళ వాడి బరువుకి చెట్టు తల బాగం విరిగి పోయింది. వాడు పడిపోయాడు. అదృష్టం, శబ్దం వచ్చినా ఇంట్లో అలికిడి లేదు. ముగ్గురికీ ఉచ్చ్చ కారిపోయింది. ఇప్పుడెలా ? అసలే మాస్టారు మహా క్రూరుడు. ఈ పని ఎవరూ చేసారో అని పసి గట్టేస్తాడు. ఇంతకు ముందే అతడి బండి పెట్రోలు తనకు లో పంచదార పోసినందుకు ఆల్రెడీ చేతులు విరగ్గోట్టించుకుని ఉన్నవాళ్ళు. ముగ్గురిలో ఒకడికి మెరుపు లాంటి ఆలోచన వచ్చింది. స్కూల్ గ్రౌండ్ దగ్గర అలాంటి సైజు ఉన్న కొబ్బరి చెట్టు ఉంది. దానిని తీసుకు వచ్చి పాతేస్తే ???

పిచ్చోడిని చూసినట్లు చూసారు మిగతా ఇద్దరు. ఇది సాధ్యం అయ్యేనా ? కొబ్బరి చెట్టు వ్రేళ్ళు భూమి లోపల బాగా లోతుకు వెళ్లి పోయి ఉంటాయి . ఇక్కడ దీనిని తవ్వి, అక్కడ దానిని తవ్వి, అక్కడ నుండి తీసుకు వచ్చి ఇక్కడ పాతడం అయ్యే పనేనా ? ఒక వేళ పాతినా అది బ్రతుకుతుందని నమ్మకం లేదు. కాని వేరే దారి లేదు. హాస్టల్ కు వెళ్లి మరో ఇద్దరినీ లేపి, ఆ అర్ద రాత్రి కొత్త చెట్టుని పాతేసారు. ఈసురో మంటూ హాస్టల్ కు వచ్చి తెల్లవారు జామున పడుకుండి పోయారు.  ఆశ్చర్యం !! మరుసటి రోజున మాస్టారుకి అనుమానం ఏమి రాలేదు. బ్రతకదు అనుకున్న ఆ కొబ్బరి చెట్టు కొన్ని రోజులకి విరగ కాయడం మొదలెట్టింది.

చెట్టుకి ముగ్గిన పనస పండు వెదజల్లే సువాసన అంతా, ఇంతా కాదు. మా స్కూల్ చుట్టూ ఉన్న అడవిలో చాలా పనస చెట్లు ఉండేవి. ఏ చెట్టు కాయలు పండుతాయి, ఎప్పుడు తినొచ్చు అన్నది చూసేందుకు సర్వే చేస్తూ ఉండేవాళ్ళం. మా స్కూల్లో చాలా గ్రూపులు ఉండేవి, అలానే మా క్లాసు లో కూడా. బండి పోటు దొంగల్లా ఒక గ్రూపు ఆస్తులు వేరే గ్రూపు లు దొంగతనం చేస్తూ ఉండేవి. మా పనస పళ్ళు వేరే గ్యాంగ్ కంట పడకుండా చేయడం మహా కష్టం. దాని కోసం, పండు పాడవకుండా కాగితం చుట్టి, గొయ్యి తీసి, ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా పైన ఆకులు, మట్టి వేసి దాచేవాళ్ళం. ఇంత చేసినా ఎవడో ఒకడు పసిగట్టేసేవాడు.  అలానే జీడి పిక్కల ఏరివేత కార్యక్రమం. ఎలుగు బంట్ల కు జీడి పళ్ళు అంటే మహా ఇష్టం. పండుని పండు లానే మింగేస్తాయి, క్రిందనున్న పిక్కతో సహా. కాని అది అరగదు. ఎలుగు బంటి తిన్న తరువాత వాటర్ ఎక్కడుందో అక్కడకు వెళ్తుంది. అలానే మాకు తెలుసు మేమెక్కడికి వెళ్ళాలో. చుట్టూ పక్కల నీరు ఎక్కడ ఉంటుందో మాకు తెలుసు కాబట్టి, అన్నీ వెతికేవాళ్ళం. దాని పేడ దొరకగానే మాకు పండగే, పండగ. పేడను వెతికి జీడి పిక్కలు సంపాదించేవాళ్ళం.

ఇలాంటివి ఎన్నెన్నో ...
Continue Reading →

Thursday, October 7, 2010

బోలో ... గణేష్ మహారాజ్ కీ జై ...

అపుడపుడు అనిపిస్తుంది ఏ పండగకు లేని శక్తి వినాయక చవితి కి ఉంది అనిపిస్తుంది. ఆ తొమ్మిది రోజులు ఎలా ఉన్నా, నిమజ్జనం రోజు మాత్రం చాలా బావుంటుంది.  అసలు ఆ డప్పులు, ఆ డాన్సులు చూస్తుంటే సూపర్ గా ఉంటుంది.

నాకు ఎప్పటి నుండో ఒక కోరిక మిగిలిపోయింది - వాళ్ళు కొట్టినట్లు డప్పు కొట్టాలి,  డాన్సు వెయ్యాలి.  మొన్న చాన్స్ వచ్చింది కాని సిగ్గేసింది. ఎవరో చూస్తున్నారు అన్న ఫీలింగ్ ఉంటే ఏమి చేయలేం. ఒకటి వీడియో తీశాను.  అపుడు మిత్రురాలు అడిగింది. "నువ్వు ఏ పని అయినా చేసేముందు బ్లాగు లో పెట్టాలి అన్న ఆలోచన తోనే చేస్తావా ? "  అని.  అపుడు అనిపించింది - నిజమేనా అని.  ఏమో ???


మా బావ వాళ్ళ అపార్ట్ మెంట్ లో కూడా వినాయకుడిని నిలబెట్టారు. నిమజ్జనం రోజు భోజనాలు. ఆ హారతులు, దిష్టి తీయడాలు, కొబ్బరి కాయలు కొట్టడాలు అంతా చాలా శ్రద్దగా చేసారు. దేవుడు మంచి గానే ఫీల్ అయి ఉంటాడు.


 
 
 
Continue Reading →

Tuesday, October 5, 2010

నా FZ16 ...

మొన్ననే బైక్ కొన్నాను.  ఇప్పటి వరకూ ఆటోలు, బస్సుల మీదనే గడిపేసాను.  మా బావ చెప్పాడు - నీకు వాహన యోగం ఉంది అని చెప్పి.  వాహనం యెంత విలువయినదో కూడా చెప్పాడు. శివుడికి నంది, వినాయకుడికి మూషికం ఇలా ప్రతి దేవుడుకి వాహనం ఉంది. నువ్వు చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి.  నీ హెల్త్ యెంత విలువయినదో,  బండి హెల్త్ కూడా అంతే విలువ అని ఇంకా ఏవేవో చెప్పాడు. 

నాకు పల్సర్ అంటే చాలా  ఇష్టం. కాని ఈ మధ్య వస్తున్న మోడల్స్ నచ్చడం లేదు. ఇంకా కరిజ్మా, సి.బి.జి, యునికార్న్ ఏది బావుంటుందో అని ఆలోచించాను. రివ్యూ లు చదివాను.  కాని యమహ FZ16 మీదకు మనసు లాగేసింది. చూడడానికి గేదె లా ఉన్నా, మైలేజ్ ముప్పై అయిదు, నలబై ఇచ్చినా  బానే ఉంది అనిపించింది.  వెంటనే కొనేసాను.

ఇప్పుడు బానే ఎంజాయ్ చేస్తున్నాను.

ముందయితే ఫేజర్ అనుకున్నాను. కాని తెలిసింది FZ16 , ఫేజర్, FZ -S  ఇవి అన్నీ బేసిక్ గా ఒకే మోడల్. చిన్న, చిన్న తేడాలు తప్ప అని.  ఎందుకో ఈ మధ్య రెడ్ కలర్ మీదకు మనసు లాగేస్తుంది. ఆంజనేయ స్వామి గుడి లో పూజ చేయించాను. అదేంటో అదో ఫీలింగ్. పూజ చేయించేసాం,  ఇంక మనకు ఏమీ కాదు అనిపిస్తుంది.

Continue Reading →

Saturday, September 11, 2010

మా లాకులు ...

దాదాపు రెండు సంవత్సరాల తరువాత ఇంటికి  వెళ్ళాను.  చాలా ఎక్సైటింగ్ గా అనిపించింది. మా అన్నయ్య కొడుకును ఫస్ట్ టైం చూడబోతున్నాను. వీటితో పాటు మా ఇంటి దగ్గర ఉండే కాలువలు, చెట్లు చూడబోతున్నాను అన్న ఆలోచనే నా గుండె వేగాన్ని పెంచేసింది.

మా ఊరు పసలపూడి. అపుడెపుడో అమలాపురం దగ్గర బ్లో అవుట్  వచ్చిన పాశర్లపూడి కాదు,  అతడు సినిమా లో ఉన్న బాశర్లపూడి  కాదు, వట్టి పసలపూడి.  పాత  సినిమాలలో ఉన్నట్లు  ఊరి చివర నది,  ప్రక్కనే కొండమీద  గుడి,  దాని ప్రక్కనే ధ్వజ స్తంభం ఉండవు కాని,  మా ఊరు చాలా బావుంటుంది.  గోదావరి నది నుండి విడిపోయిన ఒక కాలువ, దాని ప్రక్కనే ఆంజనేయ స్వామి గుడి,  ఊరి లోకి ఈ మధ్యనే కొత్తగా వేసిన సిమెంట్ రోడ్.  మా ఇంటికి వెళ్ళాలి అంటే కాలువను దాటుకుని, లాకుల లోంచి వెళ్ళాలి. 

బస్సు దిగి నడుస్తుంటే "పసలపూడి లాకులు, ఆయకట్టు XXXX" అని పసుపు రంగు బోర్డ్ మీద రాసి ఉంటుంది.  అది దాటుకుని ముందు ఒక చిన్న వంతెన దాటాలి. దీనిని వైర్ వంతెన అంటారు.  మా చిన్నప్పుడు ఇది చెక్కతో ఉండేది. నడుస్తున్నపుడు  క్రింద కాలువ కనిపించి భయం వేసేది.  ఇక్కడ ఒక వల కట్టి ఉంది. చేపలు ఎగురుతూ అపుడపుడూ ఈ వలలో దూకితే అది చూడడం భలే గా ఉండేది.  ఇది దాటి ముందుకు వెళితే ఒక ప్రక్క  లాకు సూపరిండెంటు, కళాసీల  ఇళ్ళు,  లాకు ఆఫీసు,  మరో ప్రక్క చెట్లు  ఉంటాయి.  

ఈ దారి నుండి రాత్రి పూట వెళ్ళాలి అంటే నాకు ఇప్పటికీ చాలా భయం.  లైట్లు ఉండవు. పాములు అటు, ఇటూ తిరిగేస్తూ ఉంటాయి.  మరో ప్రక్క వందల కాలం నాటి చింత చెట్లు అంతెత్తున జుట్టు విరబోసుకుని బయపెడుతూ ఉంటాయి. అదీ కాక,  దయ్యాలు చింత చెట్ల మీదే కాపురం ఉంటాయట. నాకు తెలిసి నేను ఎప్పుడూ రాత్రి పూట వంటరిగా ఈ దారిలో రాలేదు.

ఇదీ లాకు ఆఫీసు.  బాగా పాతది అయిపోయింది. దాని వెనకాలే  కళాసీ ల క్వార్టర్స్ ఉంటాయి.  అవి ఇంకా పాతవి.  ఉండడానికి  ఏమాత్రం  తగినవి కావు.  ఇక్కడ ఒక సూపరిండెంటు, ఇద్దరు కళాసీలు ఉండొచ్చు.  ఒకప్పుడు వీటి  నిర్వహణ బావుండేది. ఇప్పుడు అంత బాలేదు. చుట్టూ నీరు,  చెట్లు, పాములు, పురుగులు. అమ్మో, భయం వేస్తుంది. 





మా భాసిమామ చెబుతూ ఉండేది - ఈ లాకులు తవ్వే  సమయం లో సర్. ఆర్థర్ కాటన్ గుర్రం మీద తిరుగుతూ పని ఎలా జరుగుతుందో చూస్తూ ఉండేవాడట.  కొంత కాలం క్రితమే ఇక్కడ ఆయన విగ్రహం పెట్టారు.  లాకు లోపల చెట్లు చాలా ఉంటాయి. ఇది పార్క్ కాదు గాని అలా చేయకపోతేనే బావుంటుంది,  కనీసం ఈ చెట్లయినా మిగిలి ఉంటాయి.

   
 ఇంకొంచం ముందుకు వెళితే మరో వంతెన వస్తుంది. చిన్నప్పుడు పిల్లలంతా అంత ఎత్తు నుండి దూకుతూ ఎంజాయ్ చేసేవారు. ఇంకొకటి ఏమిటంటే ఒకప్పుడు ఈ కాలువ లోంచే ఇసుక పడవలు వెళ్ళేవి.  కాని రోజులు మారి పోయాయి.  కాలువ లో పూడిక పెరిగిపోయింది.  నీరు తక్కువ అయిపోయింది.                              


ఇక్కడ నిలబడి చూస్తే  రామచంద్రాపురం దగ్గర వంతెన కనిపించేది. ఈ కాలువ అలాగే వెళ్లి కాకినాడ దగ్గర సముద్రం లో కలుస్తుంది. నా చిన్నప్పడు మా అన్నయ్య మునిగిపోతుంటే రాజు అని నా ఫ్రెండ్ బయటకు లాగాడు. నేనేమో గట్టు మీద నిలబడి చప్పట్లు కొడుతున్నాను. నాకేం తెలుసు తను మునిగిపోతున్నాడని.  అప్పటి నుండి మా అన్నయ్య కాలువ లో దిగితే ఒట్టు.  ఇప్పటికి మా ఇద్దరికీ ఈత రాదు.  ఇంటి ప్రక్కన కాలువ పెట్టుకుని  ఇప్పటి వరకూ ఈత నేర్చుకోకపోవడం సిగ్గు చేటు.



అదీ సంగతి.  ఇదీ నేను పుట్టి, పెరిగిన ఊరు, ఊరి లో కాలువ గురించి కొన్ని విశేషాలు.  మా ఇల్లు  చెల్లూరు ఊరి శివారు లో ఉంటుంది.  చుట్టూ వరి, చెరకు పొలాలు.  సూపర్ ఉంటుంది.

ఫైనల్ గా మా ఇంటి దగ్గర కాచిన ఒక అందమయిన పువ్వు.

Continue Reading →

Wednesday, August 18, 2010

ఇవాళ ఏం జరిగిందంటే ...

ఆఫీసు లో బ్లడ్ డొనేషన్ డ్రైవ్ పెట్టారు. మా ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరు వెళ్తుంటే సరే అని చెప్పి నేను వెళ్ళాను. ఇంతకు ముందు ఒక సారి ఇచ్చాను గాని ఇప్పుడు భయం వేసింది. ఏం కాదు, ఏం కాదు,  వెళ్ళు వెళ్ళు అని చెప్పుకుంటూ లోపలకు వెళ్ళాను. ఒక ఫాం ఇచ్చి కొన్ని ప్రశ్నలు వేసింది - గత సంవత్సర కాలం లో ఇండియా కు వెళ్ళావా అంది ? ఎందుకో అర్థం కాలేదు.  లేదు అని చెప్పాను. ఫాం లో చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయి - నువ్వు UK వెళ్ళావా , mexico  వెళ్ళావా,  ఆ రోగం ఉందా, ఇది ఉందా అని.  అంతా పూర్తి చేసిన తరువాత నువ్వు ఇక్కడకు వచ్చి యెంత కాలం అయింది అంది. మూడు సంవత్సరాల నుండి ఇక్కడ లేకపోతే డొనేట్ చేయడానికి పనికి రావు అంది.  అన్నిటి కన్నా ముందు అడగాల్సిన ప్రశ్న ఇదే కదా అనుకుంటూ బయటకు వచ్చేసా !!!  అప్పుడు చెప్పింది, ఇండియా లో మలేరియా ఎక్కువ కదా, మా కొలీగ్స్ అందరికి వచ్చేసింది, అందుకే అడిగాను అని.

ఇదీ మా ఆఫీసు ఫోటో.

వస్తూ ఉంటే సీతాకోక చిలుక లు వాలీబాల్ ఆడుతూ కనిపించాయి.  అరే భలే ఆడుతున్నారే అని  కొంతసేపు చూసాను.  నాకు వీళ్ళను చూస్తూ ఉంటే భలే అనిపిస్తుంది.  మన లంచ్ టైములో పరుగెడుతూ ,  జిమ్ కు వెళ్లి ఎక్సర్సైజ్ లు చేస్తూ,  బాస్కెట్ బాల్, వాలీ బాల్ ఆడుతూ  శరీరాన్ని తీగ లాగ ఉంచుతారు.  తప్పు అని తెలిసినా కళ్ళు అప్పగించకుండా ఉండడం కష్టమే. మా హేలు చెప్పేవాడు.


కంటికి మంచిది, చూడు చూడు అని.
Continue Reading →

Monday, August 16, 2010

చెత్త నా కొడుకుల్లారా ...

నా కారు ఏమి కొత్తది కాదు, అంత ఖరీదు అయినది కాదు - కాని, అది నాది.  తనది అయిన దేనిమీద అయినా ఎవరికయినా ఎంతో కొంత ఇది ఉంటుంది అనుకుంటాను. అదీ కాక, ఇది బావ ఇచ్చినది.  మామూలు గా నాకు కోపం రాదు.  వీళ్ళను  ఆఫీసుకు తీసుకు వెళ్తాను కదా, అందరం కలిసే వెళ్తాం.  కూర్చున్న తరువాత డోర్ నెమ్మదిగా వేయొచ్చు కదా.  దానిని బద్దలు కొట్టాలి అన్నంత గట్టిగా వేస్తారు.  లేక పొతే ఇది నాది అన్న ఫీలింగ్ వల్ల నేనే మరీ అంతగా ఆలోచిస్తున్నానా ???   అప్పుడు నాకు అనిపిస్తుంది,  "చెత్త నా కొడుకుల్లారా,  డోర్ వేస్తే చాలు, పగలగొట్టనవసరం లేదు" అని. కాని ఏమి అనలేను. అందుకే నా ఆక్రోశాన్ని ఇలా రాసుకుంటున్నాను.  
Continue Reading →

చికాగో ఎయిర్ షో

ప్రతి సంవత్సరం చికాగో లో ఎయిర్ షో జరుగుతుంది అట. గత సంవత్సరం నేను వచ్చేటప్పటికే అయిపోయింది. ఈ సంవత్సరం ఆగస్ట్ పద్నాలుగు, పదిహేను రోజులలో జరిగింది. అసలిప్పటివరకూ  ఇటువంటివి చూడలేదు. మనకు నేవీ డే అని వైజాగ్ లో డిసెంబర్ లో జరుగుతుంది. కాని ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు. మన ఎయిర్ షో లు బెంగళూరు, హైదరాబాద్ లో అయినట్లు గుర్తు. కాని చూడలేదు. అప్పుడు ఎల్.సి.ఏ,  ధ్రువ్ హెలికాప్టర్ లూ చాలా బావున్నాయి అట. 

ఆదివారం వెళ్దాం అనుకున్నాం.  నాకు మాత్రం మహా ఎక్సైటింగ్ గా ఉంది.  మిచిగాన్ లేక్ పైన ... నీలి నీలి ఆకాశం లో ... అంతెత్తున చేసే విన్యాసాలు ఎలా ఉంటాయి అని, అదీ కాక ఇది అమెరికా నేవీ, ఎయిర్ ఫోర్సు ఈవెంట్స్.  నాకు అంత నాలెడ్జ్ లేదు కాని ... అమెరికా సూపర్ పవర్ కదా ... ఎఫ్.16  లు, ఎఫ్ 18  లు,  B1 బాంబర్ లు,  ఇంకా ఎన్నో,  ఎన్నెన్నో ... అవి అన్నీ ఎలా ఉంటాయో చూడాలి అని ...  నిన్న ఎలా ఉందొ నాకు తెలియదు కాని,  ఇవాళ బావుంది కాని, మరీ అంత బాలేదు.   పదకొండు కల్లా  డౌన్ టౌన్ చేరుకున్నాం.  వాతావరణం బావుంది , మరీ అంత ఎండగా లేకుండా,  మబ్బులు లేకుండా  నీలం గా ఉంది.  
  
కంబర్ ల్యాండ్ స్టేషన్ లో కారు పార్క్ చేసి లోకల్ ట్రైన్ లో డౌన్ టౌన్ చేరుకున్నాం.  అప్పడు  తీసిన ఫోటో.  ఎప్పుడూ హై వే ఫోటో తీయలేదు. చిన్నప్పుడు ఎప్పుడో అమెరికా అల్లుడో, ఇంకేదో  సుమన్ సినిమా టైటిల్స్ వచ్చేటపుడు  చూపెడతాడు. ఇంత కాలానికి నేను ఫోటో తీయగలిగాను. 

స్టేషన్ లో దిగి,  కారు మాట్లాడుకుని లేక్ షోర్ దగ్గర దిగాం.  అప్పటికే మొదయిపోయింది. ఎక్కడ చూసినా జనం, పోలీసులు.   మామూలే.  వేసవి కదా, బట్టలు విప్పేసి

స్నానాలు చేసేస్తూ ఉంటారు.  ఎండ మరీ అంత ఎక్కువగా లేదు కాని ఎక్కువగానే ఉంది.  చిన్న, చిన్న విమానాలు విన్యాసాలు చేస్తున్నాయి.  బానే ఉంది అనిపించింది.  పొగలు వదులుతూ, రక రకాల షేపు లలో .
వీటిని ఏమి అంటారో నాకు తెలియదు. 

ఇవి అయిపోయిన తరువాత మూడు హెలి కాప్టర్లు వచ్చాయి - సొగసు గా ఎగురుకుంటూ.
ఏవేవో చేసేస్తాయి అనుకున్నాను.  కాని ఏమి జరిగిందంటే  మూడు ప్రక్క, ప్రక్క నీటికి కొంచం ఎత్తులో నిల్చున్నాయి కొంతసేపు.
అంతకు మించి ఏమి చేసాయో నా బుర్రకు అర్థం కాలేదు. కాని బావున్నాయి, నల్లగా, మూడు ప్రక్క ప్రక్క నే నిల్చుని.                కొంత సేపు అయిన తరువాత ఆరెంజ్ కలర్ లో ఒక రెస్క్యు హెలికాప్టర్ వచ్చింది. ఒకడు నీటిలో దూకాడు,  వీళ్ళు వాడిని తాడు వేసి పైకి లాగాడు, వాడు చేతులు ఊపుకుంటూ లోపలి వెళ్ళిపోయాడు.  

ఇంకొంచం సేపు అయిన తరువాత అదేదో ట్రాన్స్ పోర్ట్ విమానం లా ఉంది. నెమ్మదిగా ఎగురుకుంటూ వచ్చింది.  ఇదీ అంత నచ్చలా.

ఒకానొక దశ లో వెళ్లి పోదాం అనిపించింది.  అంతా బోర్ గా ఫీల్ అయ్యాం. కాని మమ్మల్ని ఉండేలా చేసింది ఒకే ఒక కారణం. అదే ఎఫ్ 16 /ఎఫ్ 18  విన్యాసాలు.  అంతా ప్రశాంతంగా ఉన్న వేళ, ఒకే సారి పైనుండి, ఆకాశం బద్దలయేలా,  గుండెలు దడ దడ లాడేలా,  విపరీతమయిన వేగం తో పల్టీ కొడుతూ, గిర గిరా తిరుగుతూ,  నింగికి కన్నం పెడుతున్నాయా అన్నట్లు ఎగురుతూ, ఎగిరాయి.  ఎందుకో వాటిని చూస్తూ ఉన్నంత సేపు రోమాలు నిక్కపోడుచుకున్నాయి.  భలే గా అనిపించింది.

అప్పుడు అనిపించింది. పోయేలోగా ఒక్కసారి అయినా ఫైటర్ జెట్ ను నడపాలి. అదీ MIG లు, మామూలు విమానాలు కాదు.  వీలు అయితే F16 లు, లేక పొతే Sukhoi లు. మనకి అంత సీన్ లేదు కాని, ఒక దారి ఉంది.  ఉక్రెయిన్ లోనో, లేక ఇంకేదో సోవియట్ కంట్రీ లోనో  గంటకు ఇంత అని చెప్పి ఇచ్చి,  నడపొచ్చు. 

ముందు డబ్బులు సంపాదించాలి.
మొత్తం మీద ఇది మరీ అంత కాదు కాని, కొంత బావుంది.  సూపర్ పవర్ రేంజ్ లో

మాత్రం లేదు.  ఈ విన్యాసాలు చేయడానికి యెంత కష్టం పడతారో నాకు తెలియదు.  ప్రాణాలతో ఆట కదా.  కాబట్టి కనిపించేది చూడటం తప్ప, కామెంట్లు చేయడం తప్పేమో. 

ఇన్ని ఫోటో లు తీసినా, ఫైటర్ జెట్ లవి మాత్రం కుదరలేదు. నా కెమెరా అందుకు సరిపోదు.  ఇంకొక విషయం ఏమిటి అంటే ఒకోసారి నాలుగైదు విమానాలు ఒక టీం గా చేస్తుంటాయి. బహుశా దీనికి బోలెడంత ప్రాక్టీస్,   మంచి అండర్ స్టాండింగ్ కావాలి.

గాలిలో ఎగిరే విమానాలు బాలేకపోయినా, నీటి లో స్నానం చేస్తున్న సీతాకోక చిలుకలు బావున్నాయి కదా.  కాబట్టి, నో మోర్ కంప్లైంట్స్ . . .  అదీ సంగతి.

























Continue Reading →

Monday, August 9, 2010

శరత్ గారిని కలవబోతున్నానోచ్ ...

ఈ మధ్య తెలుగు బ్లాగులు ఎక్కువగానే చదువుతున్నాను.  అలానే శరత్ గారి కాలమ్ కూడా  ... అపుడెపుడో ఏదో రాస్తే నేను కూడా ఈ దగ్గరలోనే ఉంటున్నాను. కలవాలి అనుకుంటే మెయిల్ చేయి అని చెప్పి id  ఇచ్చారు.  కాని ఎందుకో మెయిల్ చేయలేకపోయాను.  మరి కొన్ని రోజులలో వెనక్కు వచ్చేస్తున్నాను కదా,  కలుద్దాం అనిపించింది.  ఈ మధ్యాహ్నమే మెయిల్ చేసాను.  రిప్లై వచ్చింది - ఫోన్ నెంబర్ తో సహా.  కాల్ చేసాను.  విషయం ఏమిటి అంటే నేను నేను అని ఆయనకు తెలియదు.  బేసిక్ గా నేను ఎక్కువ ఏమి రాయను కదా. 

ఫోన్ చేస్తున్నపుడు కొంచం ఎక్సైటింగ్ గా ఫీల్ అయ్యాను.  ఎందుకంటే మనకు అంతగా పరిచయం లేని , ఇప్పటి వరకూ చూడని   నేను అంటే తెలియని వ్యక్తితో మాట్లాడుతుంటే ఇలానే ఉంటుందేమో.  ఈ మధ్యనే ఆయన తన బ్లాగ్ లో ఫోటో పెట్టారు.  నేను చూసి ఉండకపోతే బావుండేది.  రింగ్ అవుతుంది, రింగ్ అవుతుంది.  ఫోన్ ఎత్తారు - "హలో, శరత్ గారా అన్నాను. ".  అవును అని చెప్పి, మీరు "... ఆ"  అన్నారు.  "అరె, బానే చెప్పేసారు" అనుకున్నాను.  ఫోన్ నెంబర్ ఇచ్చారు కదా, కొత్త నెంబర్ వస్తే బహుశా నా నుండే అనుకుని ఉండవచ్చు.  మాటలలో తెలిసింది - మేము ఉండేది ఒకే ప్లేస్ లో అని,  ఒక మూడు మైళ్ళ దూరం లో.  భలేగా అనిపించింది.  అరె నిన్ననే మెయిల్ చేసి ఉంటే, ఈ రోజు కలసి ఉండే వాడిని అనుకున్నాను.  ఎక్కడ ఉంటున్నారు, ఏమి చేస్తున్నారు,  అవీ ఇవీ మాట్లాడుకున్నాం.  

మొత్తానికి  వచ్చే శనివారం కలవబోతున్నాను.  ఆయనకు కాఫీ తాగే అలవాటు ఉంటే స్టార్ బక్స్ కు వెళ్ళాలి.  అదీ సంగతి.  ముందే చెప్పేసాను - నాకు ఈ సాహిత్యం,  పుస్తకాలూ  చదవడం అంతగా అలవాటు లేదు,  మీరు నన్ను కలసిన తరువాత టైం వేస్ట్ గాడు అనుకోకూడదు అని.  సో, నో ప్రాబ్లెమ్స్.    
Continue Reading →

Saturday, August 7, 2010

లాప్ టాప్ కొన్నానోచ్ ...

-మనం వెనక్కి వెళ్ళే రోజు దగ్గర పడింది. బేసిక్ గా అమెరికా కు వచ్చే ప్రతి ఒక్కడు లాప్ టాప్ పట్టుకు వెళ్తాడు - ఇక్కడ ఎలక్ట్రానిక్స్ రేట్లు తక్కువ కదా.  ఇక్కడకు వచ్చిన కొత్తలో నాకు కొనే ఆలోచన ఏమి లేదు.  కాని అక్కడకు వెళ్తే అవసరం అయితే ఏమి చేయాలి.  సరే కొందాం అని అనుకున్నాను. కాని ఏమి కొనాలి. ముందు నుండి నాకు హెచ్. పీ. అంటే ఇష్టం.  కాని తీరా కొనేటప్పటికి నిర్ణయం మారిపోయింది.  డెల్ తీసుకుందామని అనుకున్నాను.  ఎక్స్. పీ. ఎస్ ౧౬ కొనాలనుకునాను. కాని అది పద్నాలుగు వందలు అవుతుంది.  i7  ప్రాసెసర్ .  ఆలోచించి, ఆలోచించి  vostro 3400 ఆర్డర్ చేసాను. అది i5 ప్రాసెసర్, 320 GB హార్డ్ డిస్క్,  4  gb  RAM .  బేసిక్ గా మన అవసరం ఏంటి అని ఆలోచించాను. గేమ్స్ ఆడడానికి కాదు,  సినిమా లు చూడడానికి కాదు.  జాబు మానేస్తున్నాం కదా,  ఏదయినా నేర్చుకోడానికి కంప్యూటర్ అవసరం. కొంచం Linux , కొంచం programming  చేయడానికి. దానికి  ఈ కాన్ఫిగరేషన్ సరిపోతుంది.

డెస్క్ టాప్ కన్నా, లాప్ టాప్ అయితే బెటర్. ఇవాళే ఇంటికి వచ్చింది.  మొత్తం ఎనిమిది వందల యాబై డాలర్లు అయింది.

కొనే ముందు దీని గురించి రకరకాల రివ్యూ లు చదివాను.  అంతా బానే ఉంది అన్నారు.  i5  స్పీడ్ మనకు సరిపోతుంది. కాని అనిపించింది. నెట్ లో చూసిన మోడల్ లాగ లేదు. కొంచం తేడా గ అనిపించింది.  ఇంకొక విషయం ఏమిటి అంటే ఇది 14 ""  స్క్రీన్. అంటే కొంచం చిన్నగా ఉంటుంది.  కాని నాకు నచ్చింది.  డెల్ కస్టమర్ సర్వీసు చాలా బావుంటుంది అట.  ఆర్డర్ చేసిన మూడవ రోజునే ఇంటికి వచ్చేసింది.   ఆఫీసు లో ఏ పనీ చేయబుద్ది కాలేదు. ఎప్పుడు వస్తుంది, ఎలా ఉంటుంది అన్న ఆలోచనలే.  ఎందుకంటే ఈ


మోడల్ ఇప్పటి వరకూ చూడలేదు.  grey కలర్.  6 సెల్ బాటరీ. చూడాలి ఒక సంవత్సరం పొతే ఎలా పని చేస్తుందో. అప్పటి వరకూ ఉంటుందో లేదో.  

ఫ్రెండ్స్ చాలా మంది అన్నారు - ఇంకొంచం డబ్బులు పెడితే  ఆపిల్  ఐ-మాక్ వస్తుంది అని. కాని నాకు ఎందుకో అది నచ్చదు. నన్ను మూర్ఖుడు అన్నారు. అవును అని చెప్పాను. 
Continue Reading →

Sunday, July 11, 2010

ఏమి చదవాలి ?

అక్కడెక్కడో చదివాను - ఒక మంచి పుస్తకం మంచి స్నేహితుడితో సమానం అని.  కాని మంచి పుస్తకం అంటే ఏమిటి ?  రకరకాల పుస్తకాలు ఉంటాయి కదా.  ఆలోచించాను - ఇప్పటివరకూ పెద్దగా ఏమి చదవలేదు కాని,  చదివిన వాటిలో ఏమి ఎంజాయ్ చేసాను  అని ??  స్వాతి లో వచ్చిన సీరియల్స్,  సరసమయిన కథలు తప్పితే ఇంకేమి చదవలేదు, కాని అవి బాగానే ఎంజాయ్ చేసాను.   ఈ మధ్య అనిపిస్తూ ఉంది ... సినీమాలు,  యు ట్యూబ్,  బ్లాగులు అడిక్ట్ అయిపోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.  ఎందుకో నచ్చట్లా. 

అలా కాఫీ తాగుదామని బయటకు వెళ్ళాను.  ప్రక్కనే బోర్డర్స్ బుక్ షాప్ కనిపించింది.  అదేంటో నాకు బుక్స్ కొనకపోయినా,  చదవకపోయినా బుక్ షాప్ లో తిరగడం ఇష్టం.  వెళ్ళాను, రకరకాల పుస్తకాలు.  నవలలు,  ట్రావెల్ కు సంబంధించినవి,  హెల్త్,  పెర్సనాలిటీ డెవలప్ మెంట్,  చిన్న పిల్లలవి,  హిస్టరీ, టెక్నాలజీ,  సైన్సు,  వంటలు ... ఇంకా ఎన్నో, ఎన్నెన్నో.  రొమాంటిక్ గా ఉండేవంటే నాకిష్టం.  ఆలోచించాను - కొన్నా చదువుతానా ?  ఎటూ నిర్ణయం తీసుకోలేకపోయాను.   ఈ బుక్స్ చదవచ్చు కాని ఎందుకో చదివిన ఫీల్ రాదు.

అపుడెపుడో అల్కెమిస్ట్ చదివాను.  నచ్చింది.  సరే, అలాంటిది ఏమన్నా ఉంటుందేమోనని చూసాను. మళ్లీ ఎన్నో బుక్స్.  చివరకు 'గాడ్ నెవర్ బ్లింక్స్'  అన్న బుక్ కొన్నాను.  బేసిక్ గా ప్రతి ఒక్కరి లోను పాజిటివ్స్, నేగేటివ్స్ రెండూ ఉంటాయి కదా.  ఇందులో  నాలో ఉన్న నేగేటివ్స్ ఉన్నట్లు అనిపించింది.  మళ్లీ ఆలోచించాను - చదువుతానా లేదా అని.  ఒక డెసిషన్ కు వచ్చాను.  ఇది కనుక చదవక పొతే ఇంకెప్పుడూ బుక్స్ కొనకూడదు అని.   చూడాలి,  ఏమి జరుగుతుందో ???
Continue Reading →

ఈనాడు స్టొరీ

ఈనాడు స్టొరీ

ఇప్పుడే ఈనాడు లో కథ చదివాను. చాలా బావుంది అనిపించింది. తరువాత ఎప్పుడయినా చదవాలి అంటే కష్టం కదా. అందుకే వెంటనే పీ.డి.ఎఫ్ లో సేవ్ చేసాను. కాని అప్ లోడ్ చేయడం ఎలా ? ఎప్పుడూ  ఫోటో లు తప్ప,  డాక్యుమెంట్స్ అప్ లోడ్ చేయలేదు.  గూగుల్ లో వెతికితే సెక్యూరిటీ రీజన్స్ వల్ల బ్లాగ్స్ లో ఫోటో లు తప్ప,  ఇంకా ఏవి చేయడం కుదరదు అని తెలిసింది.  'గూగుల్ డాక్స్ లో ' లో అప్ లోడ్ చేసి, ఆ లింక్ ఇస్తున్నాను.
Continue Reading →

Monday, July 5, 2010

మహార్ణవం

చిన్నప్పుడు లైఫ్ భలే ఉండేది. ప్రతి రోజు స్కూల్ అయిపోగానే లైబ్రరీ కి వెళ్లి పేపర్ తిరగేసే వాడిని. చందమామ, చిన్నారి లతో పాటు స్వాతి కూడా తిరగేసేసే వాడిని. సరసమయిన కథల సంగతి గుర్తు లేదు కాని సీరియల్స్ బాగానే చదివేవాడిని. టైం కరెక్ట్ గా తెలియదు కాని కనీసం పది సంవత్సరాలు అయి ఉంటుంది - మహార్ణవం అనే సీరియల్ మాత్రం చాలా బాగా ఉండేది. సినిమా భాష లో చెప్పాలంటే స్నేహం, ప్రేమ, ప్రతీకారం ఉండే యాక్షన్, లవ్ స్టొరీ.

ఒక ఊరి లో ముగ్గురు భూస్వాములు ఉంటారు - సుబ్బయ్య, సీతా రామయ్య, మూడో వాడి పేరు గుర్తు లేదు. అదే ఊర్లో వాసు, శివ అని ప్రాణ స్నేహితులు ఉంటారు. శివ వైజాగ్ ఆంధ్ర యునివర్సిటీ లో చదువుతూ ఉంటాడు. ఇక్కడ వాసు ఒక భూస్వామి కూతురిని ప్రేమిస్తాడు. అది తెలిసిన వాళ్ళు ఒక స్వామీజీ సాయంతో భయంకరమయిన వర్షం పడేరోజు, ఊరి చివర భయంకరంగా చంపేస్తారు. శివ కూడా ఒక బూస్వామి కూతురి ఉమ ప్రేమించుకుంటారు. శివ ఎలా ప్రతీకారం తీర్చుకున్నాడు, ఎలా తప్పించుకున్నాడు అన్నదే కథ.

కథ ఎలా మొదలవుతుందంటే బస్సు వెళుతూ ఉంటుంది. అదే సమయానికి రోడ్డు ప్రక్కన సుబ్బయ్య నడుస్తూ ఉంటాడు. డ్రైవర్ కి ఒకేసారి చేతి నరాన్ని ఎవరో తిప్పేసినట్లు అనిపిస్తుంది. బస్సును కంట్రోల్ చేయలేక సుబ్బయ్యను గుద్దేస్తాడు. కథ వర్ణించడం మహా అద్భుతంగా ఉంటుంది. తరువాత ఒక్కొక్కడినీ ఒక్కోలా ప్లాన్ వేసి చంపుతాడు. చివరికి వీడే అని తెలిసిపోతుంది. కాని శివ, ఉమ తెప్పించుకుంటారు. నాకు ప్రతీ సన్నివేశం గుర్తుకు లేదు కాని, చాలా చాలా బావుంటుంది. అపుడపుడూ అనిపిస్తూ ఉంటుంది - స్వాతి పాత కాపీలు సంపాదించి మళ్ళీ చదవాలి అని. చూడాలి.

చెప్పడం మరిచా - రైటర్ పేరు - కరిముల్లా ఘంటసాల.
Continue Reading →

ఒక అందమయిన సాయంత్రం ...

బీచ్ లో బాగా ఆడి, అలసి పోయి, తడిచి పోయి, ఇసుకలో కూర్చుని, చల్లని గాలి ఒంటికి తగులుతుండగా - అస్తమించే రవి ని చూస్తుంటే భలే ఉంటుంది ....

అదేదో సినిమా లో పవన్ కళ్యాణ్ భూమిక నడుమును వర్ణిస్తూ ఎరుపు, పసుపు కలసిన కలర్ లో ఉండి, రొమాంటిక్ గా ఉంటుంది అంటాడు. ఏ అమ్మాయి నడుమును ఇప్పటివరకూ చూడలేదు కాని, మన కంటికి కనిపించే దూరంలో, లేక్ ఎండ్ ఇదీ అన్న చోట ఆరెంజ్, బ్లూ కలర్స్ కలసి చాలా, చాలా రొమాంటిక్ గా ఉంటుంది.







Continue Reading →

Sunday, June 27, 2010

చలో లేక్ జెనీవా ...

నేను ఉండే ప్లేస్ కు ఒక నలభై మైళ్ళ దూరం లో లేక్ జెనీవా అని ఉంది. ఇంతకు ముందు లేక్ లు అంటే చిన్న, చిన్నవి అనుకునేవాడిని. కాని ఇక్కడకు వచ్చిన తరువాత తెలిసింది అవి యెంత పెద్దగా ఉంటాయో. ఇవాళ శనివారం కదా. ముందు డౌన్ టౌన్ వెళ్దాం అనుకున్నాం. కాని మా చెత్త గాళ్ళు ఉన్నారు కదా ప్రోగ్రాం చెడగొట్టారు. రూం లో ఉండిఏం చేయాలో తెలియడం లేదు. మొత్తానికి సరదాగా అలా బయటకు వెళ్ళడానికి ఒప్పించాను. ముందు లేక్ జెనీవా కు వెళ్దాము అని అనుకోలేదు గాని, అలా అలా వెళ్ళిపోయాం - పాటలు వింటూ, మాట్లాడుకుంటూ.

మా వాళ్ళు ముందు అంత ఇంటరెస్ట్ చూపెట్టలేదు కాని, అక్కడకు వెళ్ళిన తరువాత తమ కెమెరాలకు పని చెప్పారు. విషయం ఏమిటి అంటే వేసవి కదా. అందరూ బికినీలు వేసుకుని స్నానాలు చేసేస్తూ ఉంటారు. వాళ్లకు అది అంత పెద్ద విషయం కాకపోవచ్చు కాని మన కళ్ళకు పండగే. ఇది తప్పో, ఒప్పో నాకు తెలియదు కాని వాళ్ళ అందాన్ని మాత్రం మెచ్చుకోకుండా ఉండలేం. ఇక్కడకు వచ్చే ముందు బావ చెప్పాడు - ఇక్కడ చాలామంది అమ్మాయిలు శిల్పం చెక్కినంత అందం గా ఉంటారు అని. అది నిజమే అనిపిస్తుంది. కళ్ళు అప్పగించి వాళ్ళనే చూస్తూ ఉంటాము. ఎవరూ మనల్ని చూడకుండా వాళ్ళ ఫోటోలు తీస్తూ ఉంటాము - తప్పు అని తెలిసినా. అందరూ ఇలా ఉండరు.

ఇదీ నా అభిప్రాయం. తప్పు అయితే కావచ్చు. నేను చెప్పినది కొంత మందికి నచ్చకపోవచ్చు. కాని అది ఓకే.

లేక్ జెనీవా కొన్ని ఫోటోలు :





నాకు తెలుసు ఫోటో లు ఇంకా బాగా తీయొచ్చు అని. కానీ ఎందుకో కుదరలేదు. ఏదో ఒకటి రాయాలి అనిపించి ఇవి అప్ లోడ్ చేసాను. మిగిలిన ఫోటోలను సెన్సార్ చేసాను. కొన్ని జ్ఞాపకాలు ... అంతే ...

Continue Reading →

Thursday, June 24, 2010

పడమటి సంధ్యా రాగం ...

ఇప్పుడే ఆఫీసు నుండి వచ్చాను. వేసవి కాలం కదా, తొమ్మిదవుతున్నా ఇంకా చీకటి పడలేదు. సూర్యుడు ఈ రోజుకిక బై అని చెప్పి వెళ్ళిపోతున్నాడు. ప్రపంచం చాలా అందం గా ఉంది. మనసు బావుంటే ఇంకా అందంగా ఉంటుంది. ఇవాళ భలే ఉంది. ఉదయం నుండి వర్షం పడి ఆకాశం ఒక ప్రక్క మబ్బుగా ఉంది, మరో ప్రక్క ఎండగా ఉంది.




Continue Reading →

Sunday, June 20, 2010

అందాల చికాగో ...

మన దగ్గర ఏమయినా ఉన్నప్పుడు వారి/దాని విలువ తెలియదు. వాటి గురించి అంతగా ఆలోచించం. ఇవి మన దగ్గరున్న వస్తువులు కావచ్చు, మనకు తెలిసిన వారు కావచ్చు, మన చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశాలు కావచ్చు. నేను ఇక్కడికి వచ్చి పది నెలలు అయినా చికాగో డౌన్ టౌన్ ఇప్పటివరకూ చూడలేదు. చాలా బావుంటుంది అంట - చివరికి నిన్న కుదిరింది.

కారుని రైల్వే స్టేషన్ లో పార్క్ చేసి, మెట్రా ట్రైన్ లో బయలుదేరాం. ఇక్కడ ఇప్పుడు సమ్మర్. జనాలంతా అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు కూడా సరిగా బట్టలు వేసుకోకుండా తిరిగేస్తూ ఉంటారు. నిన్న టైం అంత బాలేదు. ట్రైన్ కొంచం లేట్. మా ఫ్రెండ్ ఒకడు తన ఆఫీసు అడ్రస్ వెతకాలి అంటే టైం అంతా దాని కోసమే సరిపోయింది. చూసింది ఏంటంటే పెద్ద, పెద్ద బిల్డింగ్స్ , మిచిగాన్ లేక్, మిలీనియం పార్క్ అంతే. చీకటి పడిపోయింది.

వెళ్తుంటే ఒక చోట కాళ్ళు ఆగిపోయాయి. కళ్ళు ఒక చోట నిలిచిపోయాయి. ఆ మూమెంట్ బావుంది. కారణం ఈ ఫోటో -
అపుడెపుడో పేపర్ లో చదవడమే - అక్కడెక్కడో గాంధీ విగ్రహం పెట్టారు, ఆ వీధికి వీరి పేరు పెట్టారు అని. కాని ఇప్పుడు అమెరికా లో వివేకానందుడి పేరు చూసేసరికి భలేగా అనిపించింది. అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది - ౧౯౩౦ లలో ఆయన ఇక్కడకు వచ్చిన సంగతి.










అలా ముందుకు వెళుతూ మిలీనియం పార్క్ కు వెళ్ళాం. ఇది ఒక పెద్ద పార్క్ లా ఉంది. ఒక ప్రక్క సింఫనీ జరుగుతూ ఉంది. జనాలంతా కూర్చున్నారు.

అక్కడ తీసిన కొన్ని ఫోటో లు :















ప్రక్కనే లేక్ మిచిగాన్.









బేసిక్ గా ఇంత పెద్ద మేడలు, ఇంత అందమయిన లేక్ లు లైఫ్ లో ఇంత వరకూ చూడలేదు కదా ... అందుకే బావుంది ... నిజం చెప్పాలి అంటే ఏమి చూడలేదు అనే చెప్పాలి. కవర్ చేయాల్సినవి చాలా ఉన్నాయి.

Continue Reading →

Popular Posts

Recent Posts

Categories

  • m (1)

Unordered List

Text Widget

Pages

Blog Archive

Total Pageviews

Welcome

నేను చూసేవి ...

Featured Coupons

నేను ... నా గురించి

Blogger news

Contact Form

Name

Email *

Message *

Popular Posts