అదీ సంగతి ...
ఈ మధ్యనే యు ట్యూబ్ లో ఒక క్లిప్ చూసాను - రాయలసీమ రామన్న చౌదరి సినిమా లోనిది. మోహన్ బాబు చంద్ర మోహన్ ను అడుగుతాడు - అసలు జనాలంతా దేవుడికి మొక్కుతున్నది దేవుడి మీద భక్తి తో కాదు అని. తాము పెట్టింది దేవుడు తినేస్తాడు అంటే అంటే ఎవడు గుడికి వెళ్ళడు, గుండు చేయించుకున్న తరువాత జుట్టు రాదు అని తెలిస్తే ఎవరయినా గుండు కొట్టించుకుంటారా అని. నిజమే కదా అనిపించింది. అది ప్రక్కన పెడితే మోహన్ బాబు యాక్షన్ అద్బుతం. నేను గుడికి వెళ్ళింది భక్తితో కాదు. అక్కడ దొరికే ఫుడ్డు గురించి. అంటే నాకు భక్తి లేదు అని కాదు. దేవుడిని నమ్ముతాను. పొద్దున్నే లేచి దేవుడికి గుడ్ మార్నింగ్ చెబుతాను కాని గుడికి వెళ్ళడం తక్కువే. కాని అదేంటో గుడికి వెళితే అదోరకమయిన ఫీలింగ్ వచ్చేస్తుంది.చిన్నప్పుడు తెగ కోరికలు కోరుకునేవాడినిలే. కాని తరువాత అనిపించింది - నీకు ఏది మంచిదో నిన్ను పుట్టించిన దేవుడికి తెలియదా ? అని. అటువంటప్పుడు మళ్లీ కోరుకోవడం దేనికి. జస్ట్ ఒక నమస్కారం పెడతాను అంతే.
సరే, మొత్తం అందరిని దర్శించుకుని కిందకు వచ్చాం - కాంటీన్ లోకి. ఇక దండయాత్ర మొదలెట్టాలి. నాకు తెలిసి అమెరికా వచ్చిన తరువాత తిన్న బెస్ట్ ఫుడ్డు లో ఇక్కడ దొరికేది ఒకటి. రెండు ప్లేట్లు వడ, ఒక ప్లేట్ ఇడ్లీ, ఒక ప్లేట్ పోలిహోర, రెండు గ్లాసులు లస్సి . ఇది మన మెను. నేనే కాదు, చాలామంది ఇక్కడ దొరికే ఫుడ్డు కోసమే వస్తారట. దేవుడా - థాంక్స్. ఇక్కడకు రావడం ఇది రెండో సారి.
ప్రయాణం లో పదనిసలు ఏమిటి అంటే, ఓక ప్రొడక్షన్ ఇష్యూ వచ్చింది. అది వదిలేసి నేను బయలుదేరాను. నా ఐడియా ఏమిటి అంటే, తెల్లవారు జామున రెండు గంటలకు నెట్ కు కానెక్ట్ అయ్యి ఏదో ఒకటి చేద్దాం అని. మూడు గంటలకు ఓమహా సిటీ చేరుకున్నాము. ఇంటర్నెట్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది అని అలోచించి, పెద్ద, పెద్ద హోటల్స్ లలో వై-ఫై ఉంటుంది అని, వాటిని వెదకడం మొదలుపెట్టాము. Settle Inn అని దొరికింది. పార్కింగ్ ఏరియా లో పార్క్ చేసి, కారులో నుండే నెట్ కు కనెక్ట్ అయ్యి పని చేయడం మొదలుపెట్టాను. అయిదు అయ్యేటప్పటికి laptop లో చార్జింగ్ అయిపోయింది. మళ్లీ టెన్షన్ మొదలు. ఇంతలో బావ చెప్పిన బంగారు మాట గుర్తుకు వచ్చింది - " 90 % స్టార్ బక్స్ కాఫీ షాపులలో ఇంటర్నెట్ ఉంటుంది" అని. జి.పీ.ఎస్ లో స్టార్ బక్స్ సెట్ చేసి వెళ్ళేటప్పటికి ఆరు అయింది. నా టైం బావుండి అక్కడ పని చేసే అందమయిన అమ్మాయి చెప్పింది. అయిదు డాలర్లు పెట్టి కూపన్ కొంటె రెండు గంటలు నెట్ వాడుకోవచ్చు. పని మొదలెట్టాను. ఎనిమిది గంటల కల్లా పని అయిపోయింది. ఓక ప్రక్కనుండి వీళ్ళ దొబ్బుడు. మెయిల్ కొట్టి, కాఫీ పట్టుకుని బయలుదేరాం. కొంచం టెన్షన్ పడినా, ఇదో మంచి అనుభవం.
నా విషయం చివరి వరకూ తెలియకపోవడం వల్ల ఎలా వెళ్తాము, ఎంత దూరం, యెంత సేపు పడుతుంది, ఏమేమి చూడాలి అన్నవి ఆలోచించ లేదు. అమెరికా రోడ్ల మీద గంటకు 80 మైళ్ళకు మించి వెళ్ళలేము. అంటే ఇరవై నాలుగు గంటలు పడుతుంది. మాలో జితన్, వంచి కు తప్ప మిగతా ఇద్దరికీ డ్రైవింగ్ రాదు. ఇద్దరు మార్చి మార్చి డ్రైవింగ్ సీర్ మారి, మెక్ డోనాల్డ్ దగ్గర ఆగి, ఫోటోలు తీసుకుంటూ లాస్ వేగాస్ చేరేటప్పటికి శనివారం ఉదయం రెండు గంటలు అయింది. లింకన్ సిటీ దాటిన తరువాత ప్రయాణం ఇక అద్బుతం. ఎందుకంటే రోడ్డుకి ఇరుపక్కలా అంతెత్తున, మంచు తో తడిచి, ఎండలో మెరుస్తున్న అందమయిన కొండలు. వంపులు తిరిగి ఎన్నెన్నో మలుపులున్న రోడ్లు.
రెండు గంటల ప్రయాణం తరువాత యూట లోకి ప్రవేశించాం. ఇక్కడ ఇంకా అద్బుతం. వంద, నూట యాబయి మైళ్ళ వరకూ ఒక్క పెట్రోల్ బంక్ కూడా ఉండదు.
ఇక్కడ చాలా జాగ్రత్తగా నడపాలి. తేడా వచ్చిందో ఇంతే సంగతులు.
వెనక సీట్లో జితన్, శ్రీకాంత్ నిద్ర పోతున్నారు. నేను, వంచి మాట్లాడుకుంటూ, మంచులో తడిచిపోయిన కొండలను చూస్తూ వెళ్తున్నాం.
రాత్రి రెండు గంటలు లాస్ వేగాస్ చేరుకున్నాం. అంటే దాదాపు ముప్పయి గంటల ప్రయాణం తరువాత.
Drive thru marriages. ఏంటంటే, మీకు పెళ్లి చేసుకోవడానికి టైం లేక పొతే, కారు లో కూర్చుని
"I Do"అని చెప్తే పెళ్లి అనిపోయినట్లే.
అలాగే, మరి కొన్ని ఫోటోలు :
ఈఫిల్ టవర్ కాదు ... 
