వింటూ ... చూస్తూ ... భయపడ్డుతూ ...

అదేంటో లైఫ్ లో అపుడపుడు భయం వేస్తుంటుంది ... ఎం.సి.ఏ. చదివి మూడు సంవత్సరాలు అయిందా ... కాంపస్ ప్లేస్మెంట్ వచ్చింది ... భాగ్యనగరంలోనే జాబు ... ఈ మూడు సంవత్సరాలు లోను మూడు ప్రాజెక్ట్స్ ... మాములుగా అయితే ఒకే ప్రాజెక్ట్ లో ఉంటే అబ్రాడ్ వెళ్ళే ఛాన్స్ వస్తుంది ... ప్రతి ఒక్కడు అడుగుతాడు ... ఎప్పుడు వెళ్తున్నావు ఎప్పుడు వెళ్తున్నావు అని ... ఎవరయినా బందువుల ఇంటికి వెళ్తే మనల్ని వేరే వాళ్లతో పోల్చడం మొదలుపెడతారు ... మా వాడు అమెరికా వెళ్ళాడు ... నలబయ్ లక్షలు పెట్టి ఫ్లాట్ కొన్నాడు అని ... మనం ఎప్పడు వెళ్తాం అనిపిస్తుంది ... వచ్చే మే కి ఇరవయ్ ఆరు సంవత్సరాలు నిండుతాయి ... బావ చెప్పినట్టు పెళ్లి అంటు చేసుకుంటే ఇరవయ్ ఏడు లోనే చేసుకోవాలి ... ఇప్పటి వరకు మనకి ఎవరు ప్రపోజ్ చెయ్యలేదు ... మనం ఒక అమ్మాయిని ఇష్టపడ్డం జరిగింది ... కానీ ఏం లాభం ... తను కూడా ఇష్టపడాలి కదా ... అలా అయింది ... మొన్న అన్నయ్య పెళ్లి అయింది ... ఒక్క అమ్మాయి రాలేదు ... ఛీ ... ఛీ ... ప్రతి వారం స్వాతి చదువుతాను ... సరసమయిన కథ వదలకుండా ... వయసు వల్ల అయితేనేమి ... ఇటువంటి కథలు చదవడం వల్ల అయితేనేమి ... అన్నయ్య కు పెళ్లి అయిపొయింది ... ఇక నీకు లైన్ క్లియర్ అయిపోయినంటే అని అందరు అనడం వల్ల అయితేనేమి ... ఎపుడెపుడు పెళ్లి చేసుకుంటామా అనిపిస్తుంది ... అపుడెపుడో ఒక కథ చదివాను ... అబ్బాయి అమ్మాయి కళ్ళల్లోకి చూస్తూ ... రెండు చేతులతోనూ ఆమె తలను పట్టుకుని ... దగ్గరగా ... అంటే , వెచ్చటి ఊపిరి లు తెలిసేలా ... తన పెదాలతో ఆమె ఎర్రని పెదవుల మీద సంతకం పెడతాడు ... యెంత రొమాంటిక్ గ ఉందొ కదా ... మరి మనకి ఎప్పుడు వస్తుందో ఆ ఛాన్స్ ... రోడ్ మీద ఈ అమ్మాయి కనిపించినా తల ఆటోమాటిక్ గ అటు తిరిగిపోతుంది ... సో, కాస్త భయపడడం లో అర్థం ఉంది కదా ...